Sporadycznie moderowany presell

Tanie drukowanie

Jeśli masz własną firmę która dopiero powstała, warto pomyśleć jak ją rozreklamować. Jest to podstawa dla rozwijającej sie firmy
która wchodzi dopiero na bezwzględny rynek. Dzięki marketingowi reklamowemu możesz skutecznie podnieść dochody firmy przy niedużym wkładzie
gotówkowym. Jednym z najbardziej znanych i uznawanych form reklamy są ulotki reklamowe
oraz foldery reklamowe. Drukarnia
“Designer’ zajmuje się właśnie zleceniami tego typu.
Czas oczekiwania wykonywanych prac jest krótki. Drukarnia dysponuje wieloma komputerami z najnowszym oprogramowaniem graficznym i dwiema naświetlarkami, oraz innym sprzętem.
W ofercie firmy znajdują się np. ulotki reklamowe, foldery reklamowe, wizytówki, kalendarze reklamowe, kartki firmowe,
karnety świąteczne, zakładki do książek, papier firmowy oraz wiele innych produktów.

Antykwariaty

aby [link]antykwariat[link] mógł wyeksponować dowolną ksiązkę - musi ona najpierw być wyprodukowana
Dawniej do pisania wykorzystywano prawie wyłącznie pergamin. Pierwsza znana dziś wiadomość o papierze w Polsce pochodzi z r, 1325, chodzi w niej o rachunki z dziesięcin, zbieranych przez obcokrajowców. Sami, natomiast Polacy zaczęli pisać na papierze dopiero ok. roku 1360. Na rządy więc Kazimierza Wielkiego przypadł początek
coraz częstszego wypierania pergaminu przez tańszy od niego papier, choć ten prawie do końca XV w. pochodził wyłącznie z importu. Mimo to już o 100 lat wcześniej zdobył on wyraźną przewagę nad pergaminem i w praktyce ograniczył jego stosowanie dla szczupłej grupy rękopisów. Były to przede wszystkim księgi liturgiczne oraz inne, którym z jakiś powodów zamierzano nadać nieprzeciętną szatę graficzną. (np. przeznaczone na dary).
Ich produkcją od końca XIV w. aż do początku XVI stulecia zajmowali się nie tylko mnisi, lecz również katedraliści. Mianem tym określano pisarza, zawodowo uprawiającego tę sztukę w celach zarobkowych.

Antykwariat (od łac. nazwy antiquarius to osoba zajmująca się starożytnościami)
* w naszym rozumieniu to firma zajmująca się handlem starymi przedmiotami, lub też mającymi wartość historyczną, estetyczną, materialną
* sklep sprzedający antyki [zabytkowy przedmiot sztuki dawnej bądź książki (raczej używane)]. Do przedmiotów tych należeć mogą: książki, obrazy, rzeźby, meble, stare pocztówki, ryciny, nuty, grafiki, rękopisy, wyroby artystyczne, numizmaty, komiksy, płyty itp.
dobry antykwariusz nie powinien tylko zajmować się sprzedażą, powinien również zajmować się historią dlatego postaramy się opisać w jaki sposób na przestrzeni wieków kształtowały się sposoby produkcji, wytwarzania ksiąg.

Oprócz działalności, jaką w zakresie książki rozwijały opactwa, takie jak: Poznań czy Wrocław, wybitną rolę odegrał również dwór książęcy. Rozległe stosunki dyplomatyczne i personalne rodziny piastowskiej z Zachodem liczne poselstwa do Węgier, Rzymu ułatwiały import książki.
Cenne książki sprowadzane były do Polski za pośrednictwem księżniczek zachodnich, które tu przybywały jako żony Piastów.
Nie zachowały się do naszych czasów stare rękopisy, które zgromadzili pierwsi Piastowie, ponieważ zginęły w zamieszkach, jakie rozpętały się po śmierci Mieszka II (1034 r.) i w czasie najazdu Brzetysława czeskiego w 1038 r.

Niewiele wiadomo o wytwarzaniu książki rękopiśmiennej w Polsce średniowiecznej. Niektórzy naukowcy nawet wątpią, czy w tym okresie w ogóle istniały na jej terenie jakiekolwiek skryptoria.
Decydującym w tym względzie okresem było przyjęcie przez Mieszka I jego dwór w 966 r. religii chrześcijańskiej według obrządku łacińskiego przez co Polska dostała się w orbitę wpływów kultury zachodniej.
Pierwsze księgi zostały do Polski przywiezione przez duchownych przybyłych z Czech w orszaku Dąbrówki. W tym czasie nauka pisania i czytania na terenie Polski była zjawiskiem zupełnie wyjątkowym.
Posiadali tę sztukę właściwie tylko obcokrajowcy, przebywający tutaj np. w celach misyjnych oraz ich uczniowie należący również do stanu duchownego. Dlatego też jeśli istniały wówczas manufaktury pisarskie, to podobnie jak w całej Europie, należy się ich doszukiwać w kościołach
mi.in. benedyktyńskich, które znajdowały się np. w Tyńcu i na Św. Krzyżu.

ksiązki używane

Równie ciekawe jak powstanie papieru jest historia pergaminu: Już Egipcjanie utrwalali swe myśli na skórze, najstarsze zabytki pochodzą z 2000 r. przed narodzeniem Chrystusa, także Żydzi, Persowie i Grecy znali i używali oczyszczonej z włosia skóry zwierzęcej jako materiału pisarskiego. Dopiero w okresie hellenistycznym, ok. III/II w. przed narodzeniem Chrystusa udoskonalono proces tworzenia skórzanego materiału do pisania, początkowo na wybrzeżu Azji Mniejszej, a zdaniem rzymskiego uczonego z I w. przed naszą erą - Warrona, w Pergamonie. Dzięki Herodotowi wiemy, że Grecy jońscy nazywali książki używane pisane na skórze diphterai (grec. skóra), nazwa pergamin przyjęła się dopiero ok. IV w. n.e. Rzymianie skórzane strony nazywali membrana. Popularność skóry jako podkładu piśmienniczego wiąże się prawdopodobnie ze współzawodnictwem, jakie istniało między królami Egiptu i Pergamonu, dotyczące rozwoju dwu konkurencyjnych bibliotek starożytności. Ptolemeusz wstrzymał eksport papirusu dla biblioteki Attalidów (Pergameńskiej), co miało zahamować jej rozwój. To jednak nie przyniosło mu oczekiwanych rezultatów, gdyż pergameńczycy importowany papirus zastąpili materiałem własnej produkcji - skórą, specjalnie przygotowaną i poddaną obróbce technicznej.

żeby mógł powstać antykwariat, musiała powstać książka, aby mogła powstać książka musiał powstać papier. tak w skrócie możemy opisać historię antykwariatu. Postaram się jednak opisać to bardziej szczegółowo:
Jak wiele rzeczy używanych w życiu codziennym, także papier odkryto przypadkiem. Po raz pierwszy otrzymano go w Azji, jako pozostałość po myciu jedwabnej waty, czynność tę wykonywano na matach. Polegała ona na polewaniu wodą i ubijaniu jej cepami. Po zdjęciu waty na matach osadzał się cieniutki nalot, po którym po wysuszeniu można było pisać. Ponieważ jadwab był bardzo drogi azjaci zastępowali go włóknami roślinnymi (np. łyko morwy) i szmatami z lnu.
Masa papierowa składała się z włókien miażdżonych tkanin i tłoczonych na cienkie arkusze. Z czasem dodano do składników włókna roślinne, czy inne surowce (np. sieci rybackie). Nowy materiał rozpowszechnił się bardzo szybko dzięki przychylności cesarza. Tajemnica produkcji papieru była zazdrośnie strzeżona prez prawie 700 lat.

Najstarszymi zabytkami światowego piśmiennictwa (pochodzącymi z II i III w. n.e.), zachowanymi do czasów obecnych są kawałki papieru z Lob-nor - tybetańskiej pustyni, odnalezione przez Svena Hedina.
Znaleziono też rękopisy papierowe zamurowane w świątyni Tun Huang w Turkiestanie, które obecnie przechowywane są w British Museum in London, w Bibliotece Narodowej w Paryżu, oraz w Chinach i w Japonii. Starożytna książka używana napisana na papierze miała formę zwoju.

ok. 750 r. Arabowie nauczyli się wytwarzać papier (potrzebny m.in. aby produkować książki używane)od chińskich jeńców, ujawniając z czasem tę tajemnicę innym krajom arabskim. Prawdopodobnie już w III wieku składniki do wytwarzania papieru znali Koreańczycy. W VI wieku umiejętność tę posiedli Japończycy, którym tajemnicę wytwarzania papieru zdradził koreański mnich Doncho. Japoński papier, niedługo po tym, stał się lepszy jakościowo od koreańskiego. W IX w. istniało w Japonii ponad 40 warsztatów produkujących papier wysokiej jakości m.in. z kory drzew kozo, mitsumata i krzewu gampi.
W wiekach od VII do IX produkt ten wyrabiano także w Iranie, Indiach i Arabii. Poprzez migrację ludów droga papieru obiegła cały świat. Do Europy dotarł jedwabnym szlakiem, który biegł przez Azję Środkową, Persję, Egipt, Afrykę i Hiszpanię. Tu w 1154 r. zbudowano pierwszą papiernię. Niezależnie od Chin w Ameryce Środkowej w plemieniach Majów wyrabiano materiał papierniczy z kory i łyka dzikiego figowca. Do Polski papier dotarł ok. XV wieku.

Wiersze

Są różne sposoby wyświadczania miłości, jedne zwykłe “Kocham Cię” inne bardziej romantyczne. Do tych drugich, bardziej romantycznych na pewno należy wyświadczanie miłości za pomocą wierszy miłosnych.

Prawdopodobnie każdy próbował powiedzieć swojej lubie co do niej czuje w ten sposób, ale sam nie bardzo potrafił przelać to na papier. Jednak poeci, którzy zajmują się pisaniem wierszy na codzień świetnie sobie z tym radzą i potrafią napisać takie wiersze, które zawrócą w głowie nie jednej dziewczynie. Tylko może być problem ze znalezieniem takiego poety i dostaniem od niego wierszy. Jednak dzięki internetowi znalezienie wierszy miłosnych jest prostrze niż się może zdawać, każdy poeta umieszcza swoje dzieła na stronach, żeby się pokazać światu z czego zwykli ludzie mogą za darmo kożystać.

Kamery

Bardzo mało osób zdaje sobie sprawe z tego, co może się wydarzyć gdy zostawiają dziecko bez opieki w domu. Każdy dosłownie każdy może zapukać, zadzwonić wejśc wziąść wszystko co będzie chciał i co gorsza zrobić krzywdę dziecku, a ten błachy problem może skutecznie rozwiązać montaż domofonu

Mało kto instaluje domofony ponieważ uważa to za zbędny dodatek, który nie jest zbędny a wręcz przeciwnie, niezbędny. Dzięki instalacji troche lepszej wersji domofonu z możliwośćią zobaczenia osoby, z którą się rozmawia - domofon cyfrowy instalacja będzie bardziej skuteczna i przydatna niż kamery przemysłowe ponieważ dziecko pozostawione samo w domu będzie widziało z kim rozmawia i jeżeli tylko będzie miało wątpliwości co do osoby to się poprostu rozłączy.

Jeżeli masz małe dziecko w domu to już dawno powinieneś pomyśleć nad taką inwestycją. Kilkadziesiąt złotych może uratować cały majątek.

antykwariat

zgadnij czyj to cytat?
My ludzie umieramy na samą myśl o miłościach, które przepadły na zawsze, o chwilach które mogłyby być piękne, a nie były, o skarbach, które mogłyby być odkryte, ale pozostały na zawsze niewidoczne pod piaskami. Obawiamy się sięgać po swoje największe marzenia, ponieważ wydaje nam się, że nie jesteśmy ich godni, lub że nigdy nam się to nie uda.
lub ten:
ksiązki to jedyne miejsce, gdzie istnieje współczucie, pociecha, szczęście…i miłość. Książki kochają każdego, kto je otwiera, dając mu poczucie bezpieczeństwa i przyjaźń, niczego w zamian nie żądając. Książki nigdy nie odchodzą, nawet wtedy, gdy się źle traktuje. Słowa są nieśmiertelne…chyba że ktoś je spali. kto to napisał?

zgadnij czyj to fragment? jak myślisz? czy jakiś antykwariat ma tą ksiązkę?
My ludzie umieramy na samą myśl o miłościach, które przepadły na zawsze, o chwilach które mogłyby być piękne, a nie były, o skarbach, które mogłyby być odkryte, ale pozostały na zawsze niewidoczne pod piaskami. Obawiamy się sięgać po swoje największe marzenia, ponieważ wydaje nam się, że nie jesteśmy ich godni, lub że nigdy nam się to nie uda.

Osoba prowadząca antykwariat to antykwariusz - jego główne zajęcia to skup, wycena i sprzedaż staroci.
Szczególną odmianą antykwariusza jest Bukinista (z fr. bouquiniste) - straganowy antykwariusz, mający w sprzedaży stare i używane woluminy.
Nazwa początkowo odnosiła się głównie do francuskich antykwariuszy handlujących w stoiskach nad Sekwaną.
Bukinistami nazywano też potocznie w Polsce sprzedawców nowych woluminów - rozkwit tej formy handlowania książkami w Polsce nastąpił w latach 80. XX wieku, gdy starano się nadrobić luki na księgarskim rynku i publikowano setki tytułów niedostępnych wcześniej w oficjalnym obiegu, sprzedawanych ze straganów i na placach targowych.
Z czasem ta forma handlu praktycznie zanikła, ustępując miejsca księgarniom (dla nowych książek) i antykwariatom (dla używanych książek).
Obecnie prawdopodobnie największe stałe miejsca handlu bukinistów w Polsce znajdują się na (dworcach|ulicach) Krakowa, Gdyni

Postęp techniczny i zwiększone zapotrzebowanie społeczne na druk w XIX w. spowodowały zwiększoną produkcję książek i gazet. Zwiększenie nakładów nie sprzyjało jednak utrzymaniu dawnej, szlachetnej estetyki. Nie bez znaczenia był także rozszerzający się krąg odbiorców, książka nie była już elitarnym zbytkiem wykształconej warstwy społeczeństwa, ale trafiała też do rąk odbiorców mniej wymagających estetycznie. Zaczęły pojawiać się woluminy zdobione w sposób odpowiadający mniej wyrafinowanym gustom, przesadnie złocone, o bogatych eklektycznych oprawach, z wykonywanymi nowymi technikami (litografia) przesadnie kolorowymi ilustracjami. Względy techniczne zaczęły wpływać na oddzielenie ilustracji od tekstu, wcześniej zwykle integralnie połączonych. Litografie wklejano na osobnych planszach, oprawy książek też często projektowali inni twórcy niż resztę. Zaczęła się pojawiać również tania literatura brukowa , przeznaczona dla biedniejszych i najmniej wymagających, drukowana na podłym papierze, z częstymi błędami typograficznymi i niskiej jakości ilustracjami.

Reklama za 500zł

Reklama za 500 zł – Czy jest to możliwe?

Otworzyłeś firmę i okazało się, że koszty przerosły twoje oczekiwania zostało Ci 500 zł na reklamę. Czy to Ci wystarczy? Nie jest to za mało na dobrą reklamę i na rozpropagowanie firmy.
Ale co wybrać za 500 zł?
Przede wszystkim wizytówki przy takich skromnym budżecie wizytówki będą świetną formą reklamy dla Twojej firmy, tylko pamiętaj zrób dwustronne. Żeby zwiększyć skuteczność wizytówek ustal jakąś promocje na twoje usługi, dzięki temu ściągniesz więcej klientów, koszt takich wizytówek to 199 zł.
Zostaje jeszcze 300 zł. Moim zdaniem wykorzystaj je na baner (jest to najpopularniejszy obecnie nośnik reklamy, jest to plandeka taka jak na samochodach, można tam umieścić dowolną grafikę a dzięki oczkom po krawędziach łatwy do montażu dosłownie w każdym miejscu) przed lokal lub potykacz ( konstrukcja w kształcie litery A z nadrukiem po każdej stronie) , żeby przechwycić ludzi z ulicy i żeby łatwo było do was trafić.

Reszta należy do Twoich usług, jeśli będą dobre to ludzie będą przychodzić i będziecie mogli zainwestować więcej pieniędzy w kampanie.

Reasumując:
Za 500 zł możecie zacząć się reklamować ważne jest to żeby co miesiąc przeznaczać jakąś dana kwotę na reklamę.

Nottingham - polskie miasto

W Nottingham bez trudu znajdziesz miejsca związane ze sportem. Możesz wybrać się na łyżwy do areny, która jest w centrum. Możesz także skorzystać z basenu. Tzw. leisure center, czyli centra rekreacji znajdziesz w każdej części miasta. Warto też zagrać w golfa. To uwielbiany przez Brytyjczyków sport. Wcale nie jest tak nieciekawy jak w telewizji.

Nottingham zamieszkuje wielu Polaków. Polonia w Nottingham jest doskonale zorganizowana. Miejsca gdzie spotkasz rodaków to polski kościół oraz polski klub. Przebywając w centrach handlowych i zwiedzając centrum także usłyszysz język ojczysty.

Praca w Nottingham nie jest trudna do znalezienie. Szczególnie przed świętami. Pracy można szukać na własną rękę. Agencje pośrednictwa oraz jobcenter plus w Nottingham istotnie nam to jednak ułatwią.

Nottingham ma doskonale rozwiniętą komunikację miejską. Linie tramwajowe rozpoczynają swoją trasę na dworcu kolejowym, jadą przez centrum miasta i dojeżdżają do Hucknall lub Phoenix Park. Autobusy w Nottingham startują w samym centrum i trafiają do każdego niemal punktu w obrębie miasta.

Nottingham oferuje dużo ciekawych atrakcji turystycznych do zwiedzania. Przebywając w Nottingham musisz zobaczyć pomnik i zamek Robin Hooda. Wieczorem i w nocy możesz się bawić jeszcze lepiej. W samym centrum znajdziesz bardzo wiele klubów, pubów i dyskotek. Każda osoba z pewnością znajdzie swoje ulubione rodzaje muzyki.

rzeźby, obrazy, stare meble

czyje dzieła są u nas wystawiane?
Aniszewski Zenon - artysta, malarz ur. w 1948r w Grudziądzu. Uprawia malarstwo sztalugowe i akwarelowe. Nazwany Gdańskim Kossakiem.
Tematyka - konie, niepowtarzalne piękno tych zwierząt. Maluje polskie dwory ziemiańskie, scenki rodzajowe, tabuny koni, konie w zaprzęgach ( bałagulski, wielkopolski, rosyjskie trojki ).
Zbiory: Centralne Muzeum Morskie w Gdańsku, w Będominie, w Grudziądzu. Prace w zbiorach prywatnych: Finlandia, Francja,
Kanada, Boliwia, Algieria, Japonia.

czyje dzieła są u nas wystawiane?
Iwona Deptuch-Dymowska Ukończyła Studia na Wydziale Malarstwa PWSSP w Gdańsku w 1981 roku. Brała udział w wystawach indywidualnych i zbiorowych,
w kraju i zagranicą,np. Elbląg 1982|Junge generation aus Gdańsk 1982 &

czyje dzieła są u nas wystawiane?
Najwcześniej znana tradycja rzeźb Afryki saharyjskiej pojawiła się ok. 500 p. n. e. w północnej Nigerii. Jej wytwory są określane jako kultura Nok; są to głównie rzeźby figularne - zwierząt i bardziej stylizowanych postaci ludzkich. Postacie te często mają uproszczone ciała i charakterystyczne oczy.
Wpłwy kultury Nok zaznacza się w sztuce królestwa Ife w południowo - zachodniej Nigerii. Z XVII - XVIII w. pochodą figularne rzeźby kamienne a dawnego państwa Nupe i wyroby z metali, odkryte w dolnym biegu Nigru.
Afryka Wschodnia kształtuje swą sztukę pod wpływami sztuki arabskiej, indyjskiej, perskiej i indonezyjskiej. Wyróżnia się sztuka etiopska oraz sztuka Azanów z wybrzeża Oceanu Indyjskiego od Somalii do Mozambiku. Sztuka ta łączy elementy rodzime z wpływami arabskimi; interesująca jest architektura o cechach muzułmańskich: występuje dużo przedmiotów importowanych, także z Chin. W Afryce Południowej najciekawszą grupę zabytków stanowią ruiny Zimbabwe [ XI-XVII w. ] z monumentalną budowlą eliptyczną i tzw. akropolem.
(Współczesna sztuka Afryki obejmuje głównie rzeźbę w kamieniu i drewnie, architekturę i rzemiosło artystyczne. Główną cechą sztuk Afrykańskiej jest związanie z życiem codziennym i religią. Najbardziej rozwija się rzeźba w drewnie- polerowana lub polichromowa. Charakterystyczne są rzeźby bóstw i masek obrzędowych. Oprócz rzeźb drewnianych występują rzeźby w kości słoniowej. W proporcjach często występuje charakterystyczne powiększenie głowy. Malarstwo operuje głównie kolorem czerwonym lub białym, służy jako dekoracja architektury lub masek.

czyje dzieła są u nas wystawiane?
Jean Coune (1900 - 1963) malarz niemiecki; studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Düsseldorfie pod kierunkiem profesora Helmuta Lieseganga.
Malował krajobrazy z dolnej Nadrenii (Pejzaż wiejski ze stawem), wiejskie krajobrazy ze zwierzętami
(Pasterz ze stadem owiec, Pejzaż nadreński z krowami), a także widoki znad Morza Północnego (Kutry rybackie itp.).

galeria Malarstwo

Teresa Pągowska zawsze zdradzała nieprzeciętną wrażliwość na kolory. W drugiej połowie lat 50. większy nacisk kładła na ekspresyjne wartości barwy. Tendencja ta znalazła rozwinięcie w kompozycjach z lat 60., powstałych w dużej mierze pod wpływem P. Potworowskiego, z którym zawarła znajomość i współpracowała w latach pracy w gdańskiej PWSSP.
W przeciwieństwie do Potworowskiego, którego domeną był pejzaż, a z czasem wyrosłe z niego malarstwo abstrakcyjne, Pągowska skupiła się na postaci ludzkiej. Właśnie w latach 60. jej malarstwo zdominował motyw silnie zdeformowanej, traktowanej skrótowo, ludzkiej (głównie kobiecej) figury, ukazywanej często w nieoczekiwanych układach.
Od tamtej pory postać ludzka jest w tym malarstwie obecna jako pozbawiona rysów indywidualnych zwarta, mocna sylweta (prace układają się w cykle: DNI, PRZEMOC, WNĘTRZA ZAMKNIĘTE, FIGURY MAGICZNE). Artystka chętnie operuje gwałtownymi spięciami sumarycznych kształtów oraz kontrastami plam jednolitego koloru.
Przez tę umowność odbiera bohaterom jednoznaczny charakter. Częstokroć robią oni wrażenie niematerialnych barwnych refleksów cielesnych pierwowzorów. W obrazach tych zaakcentowana jest przede wszystkim atmosfera intymnych zbliżeń (nierzadko erotycznych - INTERMEZZO, 1984).

czyje dzieła są u nas wystawiane?
Teresa Pągowska
Urodzona w Warszawie, zmarła 7 lutego 2007. Dyplom zdobyła w 1951 w poznańskiej Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych, gdzie studiowała malarstwo i techniki ścienne pod kierunkiem m.in. E. Wasilkowskiego.
W 1988 została profesorem. Chociaż uprawiała przede wszystkim malarstwo sztalugowe, w latach 50, podobnie jak wielu innych twórców, zajmowała się też sztuką monumentalną (STARÓWKA GDAŃSKA, 1953).
Tematyczne i formalne cechy malarstwa pozwalają zaliczyć je do ciekawszych zjawisk z obszaru nowej figuracji. Nie jest to twórczość schematyczna, zamknięta w określonym module, lecz pulsująca świeżością odkryć przestrzennych. Pod tym względem wyróżniają się prace monochromatyczne z lat 70. (MONOCHROMATY). Warto zwrócić uwagę na wykorzystujące motywy kompozycje powstające od lat 90. - konstruowane z lekkością, wypełnione plamami świetlistych barw (ARBUZ CZERWONY, 1996), dekoracyjne, pełne wdzięku i humoru (KOT OBSERWATOR, 1995).
Artystka wykorzystuje w nich strukturę oraz barwę niezagruntowanego płóciennego podobrazia i kreśli znaki, operując kilkoma zaledwie ruchami pędzla. Prostota form, oszczędność środków, rezygnacja z malarskiego wyrafinowania, ujawniają sumę doświadczeń, której istotę można porównać do intensywności
formuły haiku. Bohaterami tych płócien są pojedyncze elementy: jeden owoc.
Interesująco zaowocowało także podjęcie przez Pągowską w latach 80. tematyki religijnej (w roku 1983 otrzymała I nagrodę w konkursie na obraz z motywem Zwiastowania).
Od 1963 roku malarka należała (honorowo - w efekcie pokazu prac w paryskiej Galerie Charpentier) do grupy Realites Nouvelles i Nouvelle École de Paris. Jest laureatką nagrody nowojorskiej Fundacji im. Alfreda Jurzykowskiego (1990). Pisali o niej m.in.: Zdzisław Kępiński (w pracy z serii Współczesne malarstwo polskie, 1969) oraz Maciej Gutowski (w książce Teresa Pągowska, 1996). Okazję do nowych publikacji stanowiła rocznica 70. urodzin artystki, obchodzona w roku 2001.

czyje dzieła są u nas wystawiane?
Jan MłodożeniecJeden z najwybitniejszych twórców polskiej szkoły plakatu. Autor ponad 400 plakatów, ilustracji. Wybitny projektant graficzny i malarz. Urodził się 8 listopada 1929 roku w Warszawie, zmarł 12 grudnia 2000 roku. Syn futurystycznego poety Stanisława Młodożeńca. W latach 1948-55 studiował grafikę i plakat w Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych na ul. Myśliwieckiej w Warszawie (przemianowanej później na ASP)
w pracowni prof. H. Tomaszewskiego, u którego uzyskał dyplom. Współpracował jako grafik z Polfilmem, Biurem Wydawniczym Ruch, wieloma teatrami w Warszawie wydawnictwami Iskry, Wydawnictwem Literackim oraz czasopismami: Nowa Kultura, Miesięcznik Literacki, Szpilki.
Laureat Ministra Kultury i Sztuki za twórczość z zakresie plakatu w 1969 roku. Zdobywca wielu wyróżnień w kraju i zagranicą, m.in. na 1985 - POLSKA KLASYKA W PLAKACIE, medal honorowy, na 8. MIĘDZYNARODOWYM BIENNALE PLAKATU w Warszawie w 1980 roku złoty medal w dziedzinie prac reklamowych za CEPELIADĘ 78 oraz na Biennale Plakatu w Lathi, Finlandia (1983 - I nagroda).
Był wielokrotnym laureatem konkursu Najlepszy plakat Warszawy. Młodożeniec, znany przede wszystkim jako grafik, był również świetnym malarzem. Lubił malować na niewielkich formatach (A4), prostymi technikami jak np. tempera, często na papierze zeszytowym. Jego barwne płótna to pełne życia układy plam i linii, podporządkowane zawsze jakiejś wewnętrznej dyscyplinie.
Podobnie jak w pracach na papierze, również i w obrazach nasycone plamy barwne zamykał czarny kontur, czasem pojawiały się tu i ówdzie kropki i kreski. W swoim życiorysie Jan Młodożeniec napisał:
W ostatnich latach dużo maluję. Świadomie staram się malować rzeczy uśmiechnięte, gdzie kolor jest najważniejszy, a że to są ptaszki, drobiazgi na cześć sztuki, to moja sprawa. Marzą mi się obrazy nieprzedstawiające. Sam kolor. Każdy kolor jest dobry, aby we właściwym sąsiedztwie.
W ostatnich lata Młodożeniec malował przesycone lirycznym humorem prace, w których opowiadał o codziennym życiu z perspektywy wędrującego po świecie ptaka. Artysta identyfikował się z pospolitym wróblem i podpisywał swoje prace jako Jan Moineau, czyli Jan Wróbel.

Od chwili debiutu Pągowska brała aktywny udział w życiu artystycznym. W latach 50-54 uczestniczyła w Ogólnopolskich Wystawach Plastyki. Pokazała też swoje obrazy na Ogólnopolskiej Wystawie Młodej Plastyki w Arsenale w roku 1955.
W roku 1959 wzięła udział w Biennale Młodych w Paryżu. Już w tym czasie dała się poznać jako artystka wrażliwa przede wszystkim na dźwięczność barwy (podczas wystawy w Arsenale otrzymała nagrodę za całość prac). Cecha ta łączyła jej malarstwo z tradycją kolorystyczną, kontynuowaną przez grono pedagogów gdańskiej PWSSP,
czyli w tzw. szkole sopockiej. Współpraca z tym gronem zaowocowała też powstaniem obrazu MANIFESTACJA 1-MAJOWA W 1905 R. (1952) - jednego z najbardziej znanych przykładów realizmu socjalistycznego, który Pągowska malowała wraz z K. Łada-Studnicką.
Obraz ten był jednak ewenementem w jej twórczości: od poetyki socrealizmu odeszła radykalnie i nieodwołalnie.